“Als ik teken zit ik in mijn privé-hemeltje!”. Die quote hangt op het prikbord in mijn atelier. Hij is van Fiep Westendorp wiens tekeningen van Jip en Janneke voor goed in ieders geheugen zitten. Ik vind net als Fiep tekenen erg fijn. Maar schrijven ook. Vandaar dat in mijn werk zowel lijnen als teksten voorkomen. En soms vormt het geschrevene een ‘tekening’.
Of ik tijdens het tekenen in een hemeltje zit? Geen idee. Alhoewel de concentratie bij het tekenen, bij het volgen van een lijn gevormd door een takje gedoopt in inkt op papier, bij het herhaaldelijk schrijven van een zinsnede totdat het vel vol is, wel een heel prettig ervaren van het verstrijken van tijd is. Je bent alleen maar in dat ene moment en nergens anders.

Verdwijnen
Schetsen zijn vaak niet bedoeld om aan anderen te laten zien. Meer om iets te onderzoeken, je ogen en hand te blijven trainen of als voorwerk voor een kunstwerk in een meer definitieve vorm. Schetsen verdwijnen of raken kwijt.
En dan is er nog kunst die bedóeld is om tijdelijk te zijn, gemaakt om te verdwijnen. Het kunstwerk vernietigt zichzelf of verdwijnt uiteindelijk door weersinvloeden, de natuur of de mens.
Van iets wat tijdelijk is, blijft alleen de herinnering over. Misschien nog een foto van hoe het was.

Onuitwisbaar
Ik stuitte op het werk van Gijs van Bon, die openbare ruimten voorziet van gedichten geschreven met zand. Gevoelig voor wind en regen. Vluchtig en poëtisch.
Daardoor dacht ik ook aan de zandtekeningen van Julian Richardson, die hij maakt op het strand, zichtbaar tot het tij de tekening wegspoelt.
Wat blijft, voor wie het heeft gezien, is de herinnering.

Sommige herinneringen zijn onuitwisbaar.

Pin It on Pinterest

Share This